Dashtunia jonë a’ tjetër dashtuniU takuem si n’kohë t’moçmeKur t’dashtunuemit takoheshin te kroniE shkëndijat e dashtunisë kanë lé n’gurgullimën e ujitEh, Tjetër krue asht kroni jonë i takimitNa s’u takuem me shu’ etjen e ujitU
Pasha nurin e HakutKur malli i jarit sabrin ta tretëS’gjen takat ma për pritje t’gjataDakikat pa ta t’nguliten si shigjetë Çdo sekond t’doket shekull i randëZemra e lodhun prej pritjeve bjenAsnji gja tjetër nuk t’ngushëllonPos
Zemra në terminologjinë kuranore emërtohet si kalb. Rrënja e saj vjen prej fonemave k-l-b që ka kuptimin e ndryshueshmërisë, të kthimit nga një anë në tjetrën. Edhe zemra është emërtuar si e tillë për shkak
Pyetja është nëse dikush mund të shpjegojë me siguri se kur dhe pse njerëzit e urtë i rrëfyen ose shkruan rrëfenjat e tyre. Çdo shpjegim, në një mënyrë apo tjetër, varet drejtpërdrejt nga mënyra se
Botohet numri 6 i revistës “Uji” e cila përbëhet nga shkrime letrare, kulturore e historike. Në këtë numër marrin pjesë: Metin Izeti, Samet Vata, Fatmir Muja, Shkelqim Bunjaku, Ferdane Sahiti, Fatijona Bajraj, Albin Mehmeti, Kosovare
Ti dhe unë u takuam,Në tehTë tokësQë erdhëm për ta shpëtuarNga zemërimi,Nga urrejtja,Nga zjarri,Nga plumbat,Nga vdekja.Ti dhe unë u takuam,Mbi shpresatE syve të femijëvePa lotëTë frikësuarNga makthetE dimrave të ftohtë.Ti dhe unë u takuamMbi sekretetE
Si tren i vonuarKthjelltësia e mendimeve na godetPër jetëshkurtësinë e kohës së kaluarNë reminishencë na bërtetTrenin vonë e shohimI shkreti është aty tërë kohënNe shohim jashtë dritaresPa e ditur se ku ndodhemiMundohemi ta zëmë tërë
Unë, do t’vi si n’takimin tonë t’parë,Do vishem përsëri me padijen tem për dashtuninë, Ashtu kryeneçe, e vendosun për mos me ndryshu! Do buzëqeshi vazhdimisht, si atë ditë,Do rri në rreze t’dillit e do t’digjet
N’kit natë t’fillim vjeshtesGjumë s’kam N’oborrin e shkretum nga vjeshtaNji drandofille e vetmueme ka mbet Ah, ju erna t’vjeshtësFryni sa t’doniUragan banuLuftone edhe drandofillen e vetmueme n’oborrin e shkretëE si tana lulat edhe atë zhdukne
Në melodinë e heshtjes do të të kujtoj veç tyZemra mund të të dojë, edhe kur s’të shoh me sy E vetme, por jo pa ty, shfletoj librin,dhe ndiej aromën tëndeqë më drithëron shpirtin. Në