Përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj

Unë, erë e furishme e maleve me borë
Unë, stoiku i rrugëve me pluhur
Unë, lumë i shteruar i dashurisë
Unë, rojtar i tokës, guri i varrit

Unë, plagë që vazhdimisht gjakosë
Unë, çoban që kopenë e mendimeve humbur ka
Unë, i rënë pas imagjinatës këmbëzbathur
Unë, ushqim fakiri në vende mërgimi

Unë, një anije e kalbur në detin e dashurisë
Unë, pika e shiut në gjurmët e dostit
Unë, u dogja e shkrumb u bëra në thëngjillin e dashurisë
Unë, bashkudhëtar i brengës së dashurisë së zezë

Unë, më i madhi armik i buzëqeshjes së kotë
Unë, i rënë pas një ëndrre që të mbarojë nuk di
Unë, që nga vjet qaj për të vdekurin e tashëm
Unë, luftëtari i parë i ndjenjës ku unë mungoj

Unë, i çmenduri që zemra mendjen s’ia dëgjon
Unë, i çmenduri i pangopur me pak mendime
Unë, i çmenduri që veten asgjë numëron
Më lini mua nga unë të largohem