Mu si malet me dëborë, kokën drejt e mbanë Mjegullës së pranverës flokët e saj i ngjajnë Të veçanta janë vetullat e qerpikët e saj Plagët e gjoksit tim m’i shtypin flokët e saj

Sa zemra të varura në telin tënd mbetën Valëviten në krahët e tu, e në tëndin bel Nganjëherë qafës, ndonjëherë ballit Nga pllaja në pllajë shëtisin flokët e saj

Faqet e saj si shegë e lulëzuar Sytë e saj si një lumë me guralecë

Gjoksi saj si bora që bie në maja të bjeshkëve Mirëpo më i bukuri se të gjitha është floku i saj

I lidhë që të mos ia trazoj era që frynë E të mos i kundërvihen ata që ia shohin Që të mos e pengojnë askënd

Vetëm mbrëmjeve i zgjidhë flokët e saj