METIN IZETI-KRIJUESIT…
Kurrë nuk hodha gur të sulmoj të vërtetën, Shpirti im, gjithnjë, e ndjente shkëlqimin e njohjes, Nuk u ndala në konaqet e epshit, të harroj esencën, Thirra me zë gjithandej, kudo bërtita, prej brengës. Gjërat
Kurrë nuk hodha gur të sulmoj të vërtetën, Shpirti im, gjithnjë, e ndjente shkëlqimin e njohjes, Nuk u ndala në konaqet e epshit, të harroj esencën, Thirra me zë gjithandej, kudo bërtita, prej brengës. Gjërat
EJA… më shpëto nga rrëmuja e kohës nga gjembat e lakmive të botës nga zjarri që iu versul kullotës nga majat e ëndrrave të mesnatës. Eja… më shpëto nga ernat e flakta të natës nga
Fryhemi, brohorasim fjalë të mëdha por diçka gjithmonë na brengosë fjalën që nuk e thamë nga krenaria, nga frika, nga interesi, një punë që nuk e bëmë duke u tërhequr nga e kota miqësia, të
Mendimet me janë ngrirë, Dhe trupi digjet nga pikëllimi – Lumenjtë dhe oqeanet rrjedhin nga sytë; A ka dikush, që ti dhimbsem, A jam në mëshirën e dikujt? Dhe, nëse nuk e shoh agimin, Betohem,
Në oqeanin e dijes, ku çdo dallgë përfaqëson një të vërtetë të re, lundrojmë shpesh të vetëm, të rrethuar nga ishuj të errët injorance. Këta ishuj, të banuar nga ata që nuk duan të shohin
Jeta në epokën e “autokracisë digjitale” duket se e zhduk përgjithmonë kulturën. Skllevërit e Rendittë Ri përpiqen me ngulm ta përshpejtojnë vdekjen e letërsisë, së shpejti nuk do të nevojiten as ata– transhumanizmi, me shumë
Përktheu: Prof. Dr. Metin Izeti O Njeri! Edhe nëse je lart sa mali Kaf, je aq i vogël sa të futesh në një qefin. Mos harro, çdo gjë ka një llogari; sa t’i trishtosh të