Fryhemi, brohorasim

fjalë të mëdha

por diçka gjithmonë na brengosë

fjalën që nuk e thamë

nga krenaria, nga frika, nga interesi,

një punë që nuk e bëmë

duke u tërhequr nga e kota

miqësia,

të cilën ne nuk e njihnim

sepse na dukej

se jemi vetvetja

jemi shumë i fortë

dhe tash

pas të gjithave

notojmë në dridhje

diku në të vdekshmet

pas nesh, para nesh

por edhe poshtë

në kundërmime të hidhura

të cilat në mënyrë të padukshme

i mbajmë me vete….

E qetësia,

e synojmë, e dëshirojmë

por s’na le egoja

të shkojmë thellë,

rrimë këtu,

si miza, plehrat na mbulojnë,

dritën e harruam

diku lartë…

diku thellë…