Më 15 dhjetor 1997, paradite, Kushtrimi shkoi tek Kulla e Sandokanit. Këtë herë e gjeti. Çasti ishte i rëndë dhe i bukur njëkohësisht. Abedin Rexha e pa drejt e në sy dhe e pyeti shkurt:

– Çfarë po kërkon?

Zëri i Kushtrimit nuk u drodh:

– Jam në gjendje të bashkëngjitem me ju, edhe nëse ka nevojë, të vdes bashkë me ju.

Sandokani e pyeti sërish:

– Sa vjeç je?

– Katërmbëdhjetë.

Abedin Rexha buzëqeshi lehtë, me dhembshuri, dhe e përqafoi.

– Ti me këtë moshë je ende fëmijë.

Ai ishte skeptik, sepse përgjegjësia peshonte rëndë. Kushtrimi këmbënguli. Sandokani ia bëri të qartë se pa lejen e prindit nuk mund ta merrte si ushtar. Pas disa diskutimesh, sikur u bind pjesërisht. I tha se nuk kishte armë për t’i dhënë, por se do t’ia besonte disa përgjegjësi. Përgjegjësia e parë ishte vëzhgimi i terrenit: Vajnikë, Burojë, Izbicë, Turiqec dhe Jashanicë. Çdo informacion duhej të shkonte drejtpërdrejt te Abedin Rexha. Premtimi ishte i qartë: kur të vinin armët e reja, nëse punët kryheshin si duhet, arma do të vinte edhe për të.

“Kushtrimi i UÇK-së”- Kushtrim Duraku