0 Comments

Po pres me t’pa në andërr me ta dëgju zanin

Po pres me ardh e me ma heq mallin

Po pres me ardh me m’përqafë e me më thanë bija jem

Edhe mu malli më ka marr

Po pres aromën me ta kujtu

Se në bluzën tande që e kam era ju ka largu

Po, në nuhatje po mendoj

Që aromën e njëjtë prapë po kujtoj

Po pres…

Po pres, e nuk po heq dorë nga lutja për ty

Në andërr me t’pa e me t’tregu

Që po baj prapë dua

Në botën e pasosme bashkë m’u çmallë

E sytë tu me t’i pa

Related Posts

Namik Kemal-Ringjallja

Dy zemra të dashuruara, të ngrohta dhe të gëzuara si të ishin përqafuar me njëra-tjetrën folën për çdo ndjenjë që kishin, për bukurinë e tokës, begatinë e pranverës, kënaqësinë e udhëtimit, shijen e vetmisë për…

Yasar Kemal-Fshesa

Përktheu: Fatijona Bajraj Njëri quhej Reshid, tjetri Durmush. Reshidi ishte shtatgjatë, i hollë, Durmushi ishte i shkurtër dhe i trashë, aq sa t’i thuhet topolak. Ishte pranverë. Kishte rënë shi. Në tokë mbizotëronte një ditë…