DITA VENDIMTARE E KUSHTRIMIT
Më 15 dhjetor 1997, paradite, Kushtrimi shkoi tek Kulla e Sandokanit. Këtë herë e gjeti. Çasti ishte i rëndë dhe i bukur njëkohësisht. Abedin Rexha e pa drejt e në sy dhe e pyeti shkurt:
Më 15 dhjetor 1997, paradite, Kushtrimi shkoi tek Kulla e Sandokanit. Këtë herë e gjeti. Çasti ishte i rëndë dhe i bukur njëkohësisht. Abedin Rexha e pa drejt e në sy dhe e pyeti shkurt:
Para se lufta të merrte emër, para se pushka të fliste hapur, ajo kishte filluar të lëvizte në heshtje, nëpër hije, nëpër natë të errëta dhe sy që vrojtonin. Në ato ditë të paqarta, Kushtrimi
Viti 1996 nuk erdhi si një vit i zakonshëm për familjen Duraku. Ai erdhi i rëndë, me zhurmë çizmesh, me trokitje të dhunshme dyersh dhe me heshtje që rëndonte mbi shpirt. Për Kushtrimin, që ende
Mё tha mё prit, se unë po shkoj.I premtova, që s’do e harroj.Kaluan vjet, ku mbete, moj?Edhe sa duhet tё pres?Dikush të mё tregojë! Ma thuaj! Edhe sa duhet tё pres?Ulur në një qoshe, jam
Do ta lë njё testament apo letёr! Do të përshëndes familjarë, e miq tё vjetёr! Mos mё harroni, mos mё ndërroni me tjetër. Më kujtoni si kryevepёr! Pёr mua qeshni, mos qani! Ju këshilloj dhe
E ç’vlerё ka dashuria, nё mungesë tё besimit?E si t’besoj, pas thyerjes së premtimit?Tё kërkoj falje, sa i përket gabimit!Nёse do më takosh,çdo ditё jam te pika e takimit. Te vendi ynë, ka persona tjerë!Ndiej
Sakrificë e mundim. Mori rrugë pa kthim! Shumë i ri doli në mërgim! Shpesh them është faji im më merr malli për vëllain tim! Më thirr, edhe kur s’ndjehesh mirë Kur ti je keq, për
Nuk e di njeri sa vuaj, Vetëm se mundohem paqen ta ruaj, Nuk e di njeri sa vuaj, Që kujdesem për lumturinë tuaj! Edhe sa do të duroj? Kur do të përfundojë? Me këtë Xhennetin