Viti 1996 nuk erdhi si një vit i zakonshëm për familjen Duraku. Ai erdhi i rëndë, me zhurmë çizmesh, me trokitje të dhunshme dyersh dhe me heshtje që rëndonte mbi shpirt. Për Kushtrimin, që ende ishte fëmijë, ky vit shënoi çastin kur pafajësia nisi të thyhej dhe kur padrejtësia mori fytyrë.

Babai i tij, Avdulla Duraku, u bë shënjestër e vazhdueshme e dhunës dhe maltretimeve fizike e shpirtërore. Policia serbe e thërriste, e merrte me forcë dhe e dërgonte në stacionin policor në Skenderaj, duke e akuzuar për armë që ai kurrë nuk i kishte. Ata kërkonin armë të supozuara, të cilat sipas tyre, ia kishte lënë i ati i Avdullait, gjyshi i Kushtrimit. Ishte një akuzë e vjetër, e sajuar, por e përdorur si mjet frike dhe poshtërimi.

“Kushtrimi i UÇK-së”- Kushtrim Duraku