METIN IZETI-KRIJUESIT…
Kurrë nuk hodha gur të sulmoj të vërtetën, Shpirti im, gjithnjë, e ndjente shkëlqimin e njohjes, Nuk u ndala në konaqet e epshit, të harroj esencën, Thirra me zë gjithandej, kudo bërtita, prej brengës. Gjërat
Kurrë nuk hodha gur të sulmoj të vërtetën, Shpirti im, gjithnjë, e ndjente shkëlqimin e njohjes, Nuk u ndala në konaqet e epshit, të harroj esencën, Thirra me zë gjithandej, kudo bërtita, prej brengës. Gjërat
Koka ime është pak e zënë, pak e lodhur … sot në mëngjes frynë erëra të çmendura toka dridhej ngadalë erërat e çmendura në kokën time, nxitonin mu në kokën time u tremba… sytë e
Hakikati shfaqet si një lumë si një peshk bredhës në ujë si një dru ulliri, si një hurmë e hollë që rritet në liri, në brendësi bën bujë. Hakikati duket mbi një lule si një
Mendimi humbet, zhduket dhe fundoset Në luginën e të qarit, ku lahet shpirti, Aty ku jetojnë vuajtjet, ku rrjedhin lotët Vuajtja me rrota shkel e kalon përmbi. Ndërsa mendimi fle, i lënguar, në paqe, Dashuria
EJA… më shpëto nga rrëmuja e kohës nga gjembat e lakmive të botës nga zjarri që iu versul kullotës nga majat e ëndrrave të mesnatës. Eja… më shpëto nga ernat e flakta të natës nga
Fryhemi, brohorasim fjalë të mëdha por diçka gjithmonë na brengosë fjalën që nuk e thamë nga krenaria, nga frika, nga interesi, një punë që nuk e bëmë duke u tërhequr nga e kota miqësia, të
Mendimet me janë ngrirë, Dhe trupi digjet nga pikëllimi – Lumenjtë dhe oqeanet rrjedhin nga sytë; A ka dikush, që ti dhimbsem, A jam në mëshirën e dikujt? Dhe, nëse nuk e shoh agimin, Betohem,