Koka ime është pak e zënë, pak e lodhur …

sot në mëngjes frynë erëra të çmendura

toka dridhej ngadalë

erërat e çmendura në kokën time,

nxitonin mu në kokën time

u tremba…

sytë e mi vërshuan

kishte të qara

ndjenja të afërta me pafrymën…

Ma vunë zjarrin në duar.

Doja të perballem

zë i zemëruar, në kupolën e zbrazët

trokas,

endeshin siluetat e ndrojtura

në mure të zbehta

u thanë buzët e penduara për mospërfilljen,

fryma e mbajtur

kurrizi i përkulur nga të ndriturit,

tha, sa e fortë, kjo ndjenjë brenda,

Sa e dobët kur del jashtë,

çfarë dobie ka?

Arsyet janë copëtuar

paleta e kuqe, vjollcë

furça është e vendosur të vizatojë paformë,

kanavacë, gjithmonë në dispozicion,

pret,

nuk e di se çfarë kam në mendje

njerëz të pakujdesshëm,

humanoidët.

E shpërndava kohën në hapësirë

lutjet janë të fshehura në pëllëmbët e mia,

nuk e kuptuan,

ata nuk e dinin, ju nuk e dinit …

Tym në kokën time

psherëtimë dha zemra ime

në mënyrë arbitrare…

Unë ndalova,

koha për të ndaluar.

Po sikur të bie

Ose

jam ne rënie…

Fani, e kuptova,

nuk e kuptonin…

erë që frynë lehtë

tym në kokën time

freski ne shpirtin tim…