Sa herë që në mendje rinia më vjen 

Sytë më mbushen me hidhërim e mall

Po të më pyes dikush: Ç’është dashuria?

Sytë më treten në humnera larg

Gjurma e së shkuarës në mend më ngjitet

Në shpirt më ngulitë një dhembje të hollë

Në plagë më futë prushin e mallit të gjatë

Në heshtje tokën e lagin sytë e mi

Nganjëherë hap letra të vjetra me mall

Shumicës prej tyre shkrimi iu është fshirë

E shkuara shpesh më vjen mysafire në shtëpi

Kohën e hapësirën e ndajnë sytë e mi

Pse dal në maja e shoh nga lart?

A kthehet vallë ajo që iku, pyes

Natës, yllit, hënës u hedh vështrimin

Gjithnjë mungesën ma shijojnë sytë

Kur shoh një të ri të lumtur tetëmbëdhjetë vjeç

Ose një foshnjë në prehrin e nënës së vet

Edhe po të mbetem në thellësi të dhimbjes

Edhe atëherë, po mu atëherë më qeshin sytë

Letra, kurora e kokës sime, ju letra

Pak të ëmbla, pak të hidhura letra

Ju jeni forca e zemrës sime, letra

Me ju lotët i fshijnë sytë e mi