Të tana vargjet ti i thurrë njësoj
si një merimangë që e end rrjetën pa kujdes
veç e shpikë një problem — një farë e hidhur
që mbin nën dritën e syve të tu të ngatërruar
e beson problemin derisa të bëhet i vërtetë për ty
si një hije që betohet se është trup.
Dhe fillon me thurrë rrenën në botën reale
si një pelerinë mjegulle që mbulon çdo të vërtetë
duke e gëlltitur dritën, si deti që hanë diellin në muzg.
Si fillim e rren atë me të cilën e ndan shtratin
çfarëdo rrene gjenetikisht kapërdihet më lehtë ashtu
si helmi në nektar që bletët s’e dallojnë.
Luftë bëjnë spermatozoidët me tjetërsu njeriun
si kometa që shkelin qiellin me zjarr
e nga pluhuri i tyre lindin yje të rrejshëm
dhe të dy pastaj krijoni një kor për ricitalin tuaj të rrem
ku notat janë ajër, e zëri s’ka peshë.
Kështu fillon gënjeshtra
së pari i ka vetëm dy këmbë
si një zog që mëson të ecë me flatra të thyera
pastaj i bënë katër
dhe e merrë dhenë
si ujku që përpin malin dhe s’e ngin uria.
Kush rren hjeshëm si ti nuk di të dashurojë
veç ndërton pallate prej mjegulle mbi ujë
ku çdo puthje është jehonë e një fjale boshe
dhe çdo premtim është një kornizë pa pikturë.