SHKELZEN MAREVCI-HARMONIA PERFEKTE
Ora dy e një çerek pas mesnate. Heshtje therëse. Ai ishte shtrirë në shpinë, me sytë ngulur në tavan, por shikimi i tij kishte ikur larg, shumë më larg sesa e lejon dhoma. Trupi i
Ora dy e një çerek pas mesnate. Heshtje therëse. Ai ishte shtrirë në shpinë, me sytë ngulur në tavan, por shikimi i tij kishte ikur larg, shumë më larg sesa e lejon dhoma. Trupi i
Hyrje Pas Luftës së Dytë Botërore, në Kosovë, krahasuar me shkrimtarët e tjerë nga Shqipëria, mund të thuhet se figura e Fan S. Nolit (1882-1965) ishte mjaft e njohur në qarqet intelektuale, sepse, përveç tjerash,
مَّن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً ۚ وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ “Kush është ai që i jep All-llahut një hua të mirë, e Ai t’ia shumëfishojë shumëfish? Dhe All-llahu
Një libër flet mbi dollap, I mbuluar me pluhur që s’është bërë nga koha, Por nga harresa. Askush s’e hapi, Askush s’pyeti ç’fshihej aty. Ndoshta një jetë më e mirë, Ndoshta një rrëfim që shpëton.
Në këtë botë të trazuar, Dhimbja është lajm i parë, E shpresa, reklama në fund. Njerëzit kërkojnë paqe, Por nuk dinë të heshtin. Të dashurit janë larg, Të afërmit – të ftohtë. Ndërsa kemi gjithçka
Ata që nuk vjedhin, Quhen të vonuar. Ata që kanë nderin, Janë për t’u tallur. Në këtë vend, Gënjeshtra është taktikë e strategji. Diploma apo lidhje, njohje, servilizëm. E më pas pyesim: “Pse jemi këtu”?
Botë që ecën zhveshur, Nga trupat, pa pikë turpi. Nga shpirti s’kanë mbetur copa, Por pantallonat të grisura, stil! Në ekran gjithçka shitet, Flitet për liri, por është veçse treg trupi. Ata që dikur fshihnin
Dikur ishit dy, pastaj tre, Si gurë që rrjedhin në lumë, Si fjalë që nuk ndahen… Por tani nuk jeni asgjë, Pos hije që s’mund të flasin. Betoheshit për vëllazëri, Me libra dhe ëndrra që
T’pathanat e mallit tem, hafëz E ranojkan dynjanë Se ata që i do fjalët, hafëz E harrojkan mananë Gjurmët e mrenshme t’mallit, hafëz Meten n’pelhurë t’zemrës kur u qëndis Me pej t’sabrit t’Ejupit, hafëz Që
Pasha tetë halet e asaj Që kurrgja n’dynja s’i përngjanë Malli digjka përtej zjarri, hafëz Për kot nuk kanë thanë N’mes t’natës t’arbainit E plotë mbi lken ra Dynjasë e syve t’tij Tjetër nur u