Zjarmi i andrrës t’pashueme T’panë n’gjumin e dytë Djeg rrëmujën e kujtimeve Vaktin mungesës ma mytë T’pajetuemet mes stinëve Tekrar t’paskan n’dynja Metkan sall nji hajal Shpirtit ranim tuj i ba Prej qitapit t’zemrës kanë
N’kërkime t’munimta, hafëz Që funi me iu ardhë s’dijka E treta shpirtin tem si gjethen Që behari prapë s’e bijka Lypa ujë me shu etjen Etja n’buzë t’mia bani ven Lypa trosha n’sofra t’vjetrueme Troshat
17. Buqetë me lule kisha ndërtu, Palosja petalet n’secilin mendim, Ktheja sytë ta gjeja lulen ma t’bukur, N’secilën lule këputja nji mendim! Tinëzisht mes tyne shkronjën ta shënova, Vendosa mbi kokë nga fyti ta heq
20. Trishtimin pena s’po e bartë, N’shpirtin tem nji luftë ish ba, S’ish nervozë ajo që mbante, Mes qindra drynave plagë ish hapë! M’kish shpu gjoksin nji shpatë tradhtie, Mijëra thërrime ishin ba, Dot s’mjaftoja…
21. Deshta… Deshta veten në t’kaluemen me taku, Me ta diçka me kuvendu… T’parën herë kur ty t’ka pa, me i thanë mos me u frikësu… e veten me lanë, ty me t’dashtë! … Deshta…
30. Nga shpirti jem po del ofshamë, Peshë ma t’madhe dot s’po mban, Kam kja mbramë, shumë kam kja, Prej lotëve t’mi oqean asht ba! Po përmbytem n’thellësinë e tij, Frymë dot ma tepër unë
34. Nën hijën tande N’greminën e madhe ngadalë po bie, S’gjeja dorë t’më ngrinte pranë, Po kjaja e britja e lodhur e thyer, Nën hijën tande, edhe unë jam! Po qëndroja unë njashtu e thyer,
S’ka nevojë për shumë muhabet, le të flasin sytë ngadalë me dert. Nji shikim i sinqertë vlen sa nji jetë, kur zemra flet, fjala mbetët shkret Kur t’jem afër, mos më thuj asgja, Se shpirti
T’kam dashtë edhe në ato ditë, kur veç kujtimi yt m’ka përqafue Kur fjala “mirë jam” ka rrejtë, veç me mshefë sa fort m’ke mungue. T’kam dashtë edhe kur t’kam lanë me ikë, pa e
N’krahnorin tand e sigurt jam ndi‘ Pse pa arsye m’ban të qaj Prapë t’kërkoj si udhëtar i humbun, Që falje pret, pa ba asnji faj Jam pasqyrë pa fytyrë Dhe pres me m’u diftue Nëse