17.

Buqetë me lule kisha ndërtu,

Palosja petalet n’secilin mendim,

Ktheja sytë ta gjeja lulen ma t’bukur,

N’secilën lule këputja nji mendim!

Tinëzisht mes tyne shkronjën ta shënova,

Vendosa mbi kokë nga fyti ta heq shaminë,

Po e mbaj kunorën që ty ta dhurova,

Princ i andrrave t’mia, ku je ti tani?

Nënqeshem me veten kur orën e shikoja,

N’çdo tiktak t’saj dhimbte shpirti jem,

Tjetër moment pa ty çdo ditë e jetoja,

Shpresoja të nesërmen takohemi, unë e ti!

Kunorën nga koka dot s’e largoja,

Jetoja me ty brenda shpirtit tem,

Të t’nxjerr nga brenda të t’përqafoja,

Me lot do t’kjaja këtë dhimtë pa kufi…

Heshtjes së natës, unë i premtova,

Do e pres nji princ, se vjen nji ditë,

Tregomë ti sante, po ta tregoja,

A do ktheheshe nga rruga që ke marrë pa kthim?

Mbështjell kunorën me shaminë që largova,

Ma kishe dhuru ti, ndoshta s’e di,

Takimin e parë dot s’e ndalova,

Vërejta që me ty kisha ra n’dashni!

Betohem, unë tjetër s’mund t’doja,

Se ç’ke ti më tepër s’jap dot shpjegim,

Princ betohem s’them që u mësova,

Mungesa jote sante s’paska çmim!