AMIR VELIU-LIBRI I PALEXUAR
Një libër flet mbi dollap, I mbuluar me pluhur që s’është bërë nga koha, Por nga harresa. Askush s’e hapi, Askush s’pyeti ç’fshihej aty. Ndoshta një jetë më e mirë, Ndoshta një rrëfim që shpëton.
Një libër flet mbi dollap, I mbuluar me pluhur që s’është bërë nga koha, Por nga harresa. Askush s’e hapi, Askush s’pyeti ç’fshihej aty. Ndoshta një jetë më e mirë, Ndoshta një rrëfim që shpëton.
Në këtë botë të trazuar, Dhimbja është lajm i parë, E shpresa, reklama në fund. Njerëzit kërkojnë paqe, Por nuk dinë të heshtin. Të dashurit janë larg, Të afërmit – të ftohtë. Ndërsa kemi gjithçka
Ata që nuk vjedhin, Quhen të vonuar. Ata që kanë nderin, Janë për t’u tallur. Në këtë vend, Gënjeshtra është taktikë e strategji. Diploma apo lidhje, njohje, servilizëm. E më pas pyesim: “Pse jemi këtu”?
Botë që ecën zhveshur, Nga trupat, pa pikë turpi. Nga shpirti s’kanë mbetur copa, Por pantallonat të grisura, stil! Në ekran gjithçka shitet, Flitet për liri, por është veçse treg trupi. Ata që dikur fshihnin
Dikur ishit dy, pastaj tre, Si gurë që rrjedhin në lumë, Si fjalë që nuk ndahen… Por tani nuk jeni asgjë, Pos hije që s’mund të flasin. Betoheshit për vëllazëri, Me libra dhe ëndrra që
T’pathanat e mallit tem, hafëz E ranojkan dynjanë Se ata që i do fjalët, hafëz E harrojkan mananë Gjurmët e mrenshme t’mallit, hafëz Meten n’pelhurë t’zemrës kur u qëndis Me pej t’sabrit t’Ejupit, hafëz Që
Pasha tetë halet e asaj Që kurrgja n’dynja s’i përngjanë Malli digjka përtej zjarri, hafëz Për kot nuk kanë thanë N’mes t’natës t’arbainit E plotë mbi lken ra Dynjasë e syve t’tij Tjetër nur u
Vargjet n’mes m’i ke këputë Lapsin ma le në vaj pa shkrim Ylberi pa ne ma s’do dal As cigarja s’do t’jep ngushëllim Kot ki me ndezë ti cigaren Edhe çakmakun e ki t’zemruem Njajtë
Zjarmi i andrrës t’pashueme T’panë n’gjumin e dytë Djeg rrëmujën e kujtimeve Vaktin mungesës ma mytë T’pajetuemet mes stinëve Tekrar t’paskan n’dynja Metkan sall nji hajal Shpirtit ranim tuj i ba Prej qitapit t’zemrës kanë
N’kërkime t’munimta, hafëz Që funi me iu ardhë s’dijka E treta shpirtin tem si gjethen Që behari prapë s’e bijka Lypa ujë me shu etjen Etja n’buzë t’mia bani ven Lypa trosha n’sofra t’vjetrueme Troshat