Botë që ecën zhveshur,

Nga trupat, pa pikë turpi.

Nga shpirti s’kanë mbetur copa,

Por pantallonat të grisura, stil!

Në ekran gjithçka shitet,

Flitet për liri, por është veçse treg trupi.

Ata që dikur fshihnin plagët,

Sot i nxjerrin për ndjekës,

Me filtra, poza,

Me sy që s’kanë më dritë!

Dhe në një botë pa rroba,

Ku njerëzit mbeten të zhveshur përsëri

Jo për atë që rezulton,

Por për atë që kanë humbur.