0 Comments

Një libër flet mbi dollap,

I mbuluar me pluhur

që s’është bërë nga koha,

Por nga harresa.

Askush s’e hapi,

Askush s’pyeti ç’fshihej aty.

Ndoshta një jetë më e mirë,

Ndoshta një rrëfim që shpëton.

Por jo, më mirë një foto,

A një video me gjashtë sekonda iluzion.

Dhe libri prapë rri,

I mbyllur, si një zemër pa dëgjues.

E unë pyes:

“Nëse s’lexojmë më,

Si do t’i kuptojmë fjalët

që na shpëtuan dikur?”

Related Posts

FERDANE SAHITI-T’KAM DASHTË

T’kam dashtë edhe në ato ditë, kur veç kujtimi yt m’ka përqafue Kur fjala “mirë jam” ka rrejtë, veç me mshefë sa fort m’ke mungue. T’kam dashtë edhe kur t’kam lanë me ikë, pa e…