0 Comments

Një libër flet mbi dollap,

I mbuluar me pluhur

që s’është bërë nga koha,

Por nga harresa.

Askush s’e hapi,

Askush s’pyeti ç’fshihej aty.

Ndoshta një jetë më e mirë,

Ndoshta një rrëfim që shpëton.

Por jo, më mirë një foto,

A një video me gjashtë sekonda iluzion.

Dhe libri prapë rri,

I mbyllur, si një zemër pa dëgjues.

E unë pyes:

“Nëse s’lexojmë më,

Si do t’i kuptojmë fjalët

që na shpëtuan dikur?”

Related Posts

METIN IZETI-UNË DHE SHPIRTI

Mënyra e jetesës materiale ndryshon nga ajo shpirtnore në këtë mënyrë: njeriu material që e lë iniciativën nga duart e tij ka humbur. Në shpirt, megjithatë, humbet ai që mban iniciativën dhe nuk pushon dot.…

METIN IZETI-EJA…

EJA… më shpëto nga rrëmuja e kohës nga gjembat e lakmive të botës nga zjarri që iu versul kullotës nga majat e ëndrrave të mesnatës. Eja… më shpëto nga ernat e flakta të natës nga…