Të kam vjedhur të gjitha
pikat e vesës,
mëngjeseve kur dielli zgjohet,
lindur me flatra zogu…
Të kam vjedhur të gjitha puthjet e gjetheve
gjersa përqafojnë tokën,
n’lagështi nate…
Po.
Të kam vjedhur, vjeshtë,
përplasjen e erës, valë,
shtrënguar n’gjoks tik- takesh,
kristal shpirti…
Të kam vjedhur, vjeshtë,
sytë që pushojnë
stinës kur lind poezia për ty…
frymën nxjerrur poreve të jetës,
n’mishërim adhurimi…
Jam hajdutja jote, vjeshtë!
Çdo ditë do të të vjedh pak nga qetësia
që më mbjellë n’kopshtin tënd.