34.

Nën hijën tande

N’greminën e madhe ngadalë po bie,

S’gjeja dorë t’më ngrinte pranë,

Po kjaja e britja e lodhur e thyer,

Nën hijën tande, edhe unë jam!

Po qëndroja unë njashtu e thyer,

Copë e çikë brenda jam ba,

Mbaju për meje, por pa arsye,

Se as unë veten n’kambë s’e mbaj!

M’zgjate dorën, po dot s’më ngrije,

N’greminën e jetës ku paskam ra,

Nën hijen tande e strukun isha,

Drita e diellit sytë mos me më vra!

S’mund të çohem, as mos më fyej,

Shajta mjaft unë veten mbramë,

Po tretem dashni… jo pa arsye,

Edhe dhimbja jem e vlefshme asht!

Mos rri po t’lutem, nëse s’ke arsye,

Durim që dhimbjen tem ta ndigjosh…

Nën hijen tande, edhe e thyer,

Dot më tepër nuk qëndroj!

Zvarrë do ngjitem kësaj gremine,

Shpirt nuk kam unë që ta la,

Amanet po t’la disa kujtime,

Qysh asnja e lumtun s’asht…

M’thuj çka asht dashunia,

Nën hijen tande t’digjesh flakë,

S’ish gja barra që po mbaja,

Sa hija jote që m’peshonte randë…