“Pallati dhe Përtëj” nga Halit Ziya Uşaklıgil është një roman klasik i letërsisë turke që trajton përplasjen mes ëndrrave dhe realitetit, mes pasurisë së dëshiruar dhe varfërisë së jetuar. Me një stil realist dhe psikologjik,
Ibrahim Edhemi ishte një sulltan madhështor dhe i drejtë. Një ditë dëgjoi disa kërcitma. Shkoi me vrap drejt vendit ku vinte zhurma dhe pa disa persona që nuk i kishte parë më parë. Çfarë po
Një libër flet mbi dollap, I mbuluar me pluhur që s’është bërë nga koha, Por nga harresa. Askush s’e hapi, Askush s’pyeti ç’fshihej aty. Ndoshta një jetë më e mirë, Ndoshta një rrëfim që shpëton.
Në këtë botë të trazuar, Dhimbja është lajm i parë, E shpresa, reklama në fund. Njerëzit kërkojnë paqe, Por nuk dinë të heshtin. Të dashurit janë larg, Të afërmit – të ftohtë. Ndërsa kemi gjithçka
Ata që nuk vjedhin, Quhen të vonuar. Ata që kanë nderin, Janë për t’u tallur. Në këtë vend, Gënjeshtra është taktikë e strategji. Diploma apo lidhje, njohje, servilizëm. E më pas pyesim: “Pse jemi këtu”?
Botë që ecën zhveshur, Nga trupat, pa pikë turpi. Nga shpirti s’kanë mbetur copa, Por pantallonat të grisura, stil! Në ekran gjithçka shitet, Flitet për liri, por është veçse treg trupi. Ata që dikur fshihnin
Dikur ishit dy, pastaj tre, Si gurë që rrjedhin në lumë, Si fjalë që nuk ndahen… Por tani nuk jeni asgjë, Pos hije që s’mund të flasin. Betoheshit për vëllazëri, Me libra dhe ëndrra që
T’pathanat e mallit tem, hafëz E ranojkan dynjanë Se ata që i do fjalët, hafëz E harrojkan mananë Gjurmët e mrenshme t’mallit, hafëz Meten n’pelhurë t’zemrës kur u qëndis Me pej t’sabrit t’Ejupit, hafëz Që
Pasha tetë halet e asaj Që kurrgja n’dynja s’i përngjanë Malli digjka përtej zjarri, hafëz Për kot nuk kanë thanë N’mes t’natës t’arbainit E plotë mbi lken ra Dynjasë e syve t’tij Tjetër nur u
Vargjet n’mes m’i ke këputë Lapsin ma le në vaj pa shkrim Ylberi pa ne ma s’do dal As cigarja s’do t’jep ngushëllim Kot ki me ndezë ti cigaren Edhe çakmakun e ki t’zemruem Njajtë