Majlinda Deda-Shkruan Zonja M. / 21
21. Deshta… Deshta veten në t’kaluemen me taku, Me ta diçka me kuvendu… T’parën herë kur ty t’ka pa, me i thanë mos me u frikësu… e veten me lanë, ty me t’dashtë! … Deshta…
Majlinda Deda-Shkruan Zonja M. / 30
30. Nga shpirti jem po del ofshamë, Peshë ma t’madhe dot s’po mban, Kam kja mbramë, shumë kam kja, Prej lotëve t’mi oqean asht ba! Po përmbytem n’thellësinë e tij, Frymë dot ma tepër unë
Malinda Deda-Shkruan Zonja M. / 34
34. Nën hijën tande N’greminën e madhe ngadalë po bie, S’gjeja dorë t’më ngrinte pranë, Po kjaja e britja e lodhur e thyer, Nën hijën tande, edhe unë jam! Po qëndroja unë njashtu e thyer,
FERDANE SAHITI-PA ZA
S’ka nevojë për shumë muhabet, le të flasin sytë ngadalë me dert. Nji shikim i sinqertë vlen sa nji jetë, kur zemra flet, fjala mbetët shkret Kur t’jem afër, mos më thuj asgja, Se shpirti
FERDANE SAHITI-T’KAM DASHTË
T’kam dashtë edhe në ato ditë, kur veç kujtimi yt m’ka përqafue Kur fjala “mirë jam” ka rrejtë, veç me mshefë sa fort m’ke mungue. T’kam dashtë edhe kur t’kam lanë me ikë, pa e
FERDANE SAHITI-PASQYRË PA FYTYRË
N’krahnorin tand e sigurt jam ndi‘ Pse pa arsye m’ban të qaj Prapë t’kërkoj si udhëtar i humbun, Që falje pret, pa ba asnji faj Jam pasqyrë pa fytyrë Dhe pres me m’u diftue Nëse
FERDANE SAHITI-KUR DASHNIA BAHET MALL
Tash nuk t’due si dikur Tash t’due si ajri që s’shihet kurrë Ajri ka peshë, ka vëllim, por s’kapet me shikim E bash njiashtu t’due, Se si ajri ke kenë për mue I dashtun dhe
FERDANE SAHITI-MBIJETESË NË HESHTJE
Ah sa net i kam thanë vetes, Qëndro mos u dorëzo Edhe kur trupi u këput Zemrës i kam thanë: vazhdo! Jo pse jam e fortë si gur As pse s’njoh frikën dhe lotin Po
Revista Uji XVI, vjeshtë 2025
Në nr. XVI të Revistës Uji morën pjesë autorë të ndryshëm si; Metin Izeti, Fatijona Bajraj, Ferdane Sahiti, Albin Mehmeti, Fatmir Muja, Lulzim Tafa, Nuridin Ahmeti, Shkelzen Marevci, Verona Rrahmani, Sead Ahmetaj, Maxhun Osmanaj, Salih
Amir Veliu-Ata që harrojnë dritën
Të drejtohem ty, që sytë ke mbyllur, Që dritën me terr ke zëvendësuar, Që gjuhën ke mprehur për fjalë të thyera, Por, hesht kur vetë e vërteta, rri e shkruar. A thua vallë, mendja jote