Përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj Zemra ime e çmendur ishte lidhur për flokët e tua tëverdhaNuk po zgjidhet, MihribanMos e pandeh vdekjen më të lehtë sesa ndarjenPa e përjetuar nuk parandjehet Mihriban Kur përmendet e
Përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj Ti, agimi që zbardhet në malet me pishaTi je zambaku i liqeve të pastërTi, kalli që zverdhet në fushë të gjerëTi, burim i shpresës, djersë e ballit Ti, në qiell
Përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj Në tezgën e zemrës kam qëndisur poeziNë çdo të qëndisur je tiKam lexuar ligjin e rrugës së dashurisëNë paragrafë me radhë je ti Në luginën e mendimit një lumë kalonPërkulen
Në melodinë e heshtjes do të të kujtoj veç tyZemra mund të të dojë, edhe kur s’të shoh me sy E vetme, por jo pa ty, shfletoj librin,dhe ndiej aromën tëndeqë më drithëron shpirtin. Në
N’kit mejhane ashkuMej dertet m’bahen Kadeh dehje heshtjaMeze lot që n’faqe m’thahen Vargjeve t’derdhuna n’fletëNgjyra iu asht zbehErë shkrum malli lëshojnëN’mungesë t’ftofta dhé Frymën e përmallimit s’mun e majNeji jem m’vajton dertliN’ven t’ofshamës qe prej
Është botuar numri i katërt i revistës “Uji”, e cila përbëhet nga shkrime letrare, kulturore e historike Edhe në këtë numër lexuesit mund të gjejnë larushi krijimesh si studime, ese, recensione, tregime, poezi e përkthime.
Ti s’e di jar çka asht malli Çka asht kohën me gjoks me shty Ti s’e di jar çka asht hasreti Asht vet’ xhehenem vakti pa ty N’mure t’zemrës tem t’lodhun Jehon përmallshëm zani yt
Lokja ime Hanë, dritë e ndezur në zemër Lokja ime që mban më të bukurin emër Lokja ime që pranverë sjelle në çdo stinë Dimrat s’të arrijnë ty, por ti dimrat shkrin Toka ndihet e
Kur e do dikë, i do të gjitha gjërat që kanë lidhje me të E dashur bëhet sofra ku i dashuri ushqehet E dashur bëhet fjala me të cilën rrëfehet I dashur bëhet emri me
Ti më shkruan mua në hakikat, ndërsa unë i gjori, shkruaj vargje me mexhaz Ti kroni i vetëm i frymës, une frymëmarrës pa takat, Unë jetoj në strehën Tende i shashtrisur, tundem me përtesë të