MIMOSA DELIAJ CERANI-TY NUK TË HARRON SIMFONIA E DASHURISË
Përkushtim për dajën tim Pyes habitshëm a shkove për të mos u kthyer kurrë?!Shkove, por dhimbja nuk pushon dot, sepse ka ende shpirt në ne.Shkove e të mbuloi ai dhe i zi, por fryma jote
LUMI HAJRA – NË CEREMONIN E VDEKJES SIME
Shikoj si vajtojnëmbi varreNdërkohë mua më qeshet me lindjet e tyrePetkat e zezandër gurët e bardhë të mermerit rëndonin mbi qefinëLutjet mbi mua i bëninGjersa Këpucët shkelnin sipër kufomaveNë shoqëri me të vetmuaritmbeta Se të
LUERDA AVDIAJ
Po ne ç’jemi tani, ç’mbetëm?Një qiell i grisur pa hënë,që ra në humnerën e harresës? Ne s’jemi, s’bëhemi dot mëEdhe sikur zemra e një fëmije,të qepë me ëndrra qiellin e grisur. Ne ishim, mbetëm dhimbje.Si
JETMIR KRASNIQI – PRITJE E PËRNDRITJE
Pres, do pres derisa do vdesDo pres derisa dhe pritja te thotë “Prit!”Do pres deri tek një shpresëAi shkëlqim vazhdon të me dehë dhe më nxitDo pres, shumë do presDerisa nga dehja mos t’i hap
LINDA SHAQIRI – TË FALA TY
Eca mbi zjarrin e kohës,Në greminë rashë, U dogja nga dëshmia e rrejshme,Më quajtën skllav, Të fala ty,Edhe pse gjakun ma ke nxi,E kuqja ngeli Lule Bozhuri,E unë të fala ty, Mbi flatrat e mia,Akullnajat
GERHARD PREGAPUCA – IZABEL
Izabel’!E mallkumja prej bukuris’ s’vet IzabelMe gjinjte kryeneçë, belin e hollee vithet perpjetë,se…. kaq t’duken e mallkumja Izabel’! M’fal!Nuk u prezantum…Jam ai djali me shpatull te ramê,qe ecte pak çalë.E nga e ecuna pak çale,pati
H.K
Indet tona rrokullisur prej malitnë hone të thellaku mendimet në kredhjen e tyre kotensi një kothere buke ngelur në tavolinëdhe ku etika e Florës dhe e Faunësi përvidhet kinse errësirës që na ka pushtuar Qerthull
LEOTRIM VLADI – NË PARIS PA TY
Kam humbur në sheshin e ElizesëI cili sot më duket i pafundKëtu të gjithë njerëzit bëjnë pazarNdërsa ty s’të gjej askundKur je në vendin e dashunisëI vetëm pa dashuninëËshtë sikur ta kesh gjithë botënPor prap
FESTINË XH KRASNIQI
Tringëllima rreth se cilës mijëra fluturaEnden të përhumbura e n’trishtimN’aktin e mizorisëQë n’dukje të parëNuk duken si asgjë tjetërVeçse si nje qetësi e bujshmeQe asgjë te çuditshme s’kaMijëra furtuna ndodhin heshturMbërthyer pas agonisë se natësKu
ZAMIRA MEHMETAJ – DHÉ
Atë ditë lëshomi flokët lirshëmSytë mbyllmi kadal’E buzët leji qysh i lashë tuj keshSi n’ditën kur t’dola përballë Dur’ e kamë drejtojiSa gjaku s’m’u ka ngriMe puthjen n’ballë të nxehtëLidhe çarçafin gjithë bardhësi Mbaje dritën