Po ne ç’jemi tani, ç’mbetëm?
Një qiell i grisur pa hënë,
që ra në humnerën e harresës?

Ne s’jemi, s’bëhemi dot më
Edhe sikur zemra e një fëmije,
të qepë me ëndrra qiellin e grisur.

Ne ishim, mbetëm dhimbje.
Si trojet e Shqipërisë,
që dot nuk bashkohen në hartë si një atdhe.

Ne,
I mbetëm në grykë njëri-tjetrit,
prej fatit ngjyrë hiri.