Pres, do pres derisa do vdes
Do pres derisa dhe pritja te thotë “Prit!”
Do pres deri tek një shpresë
Ai shkëlqim vazhdon të me dehë dhe më nxit
Do pres, shumë do pres
Derisa nga dehja mos t’i hap sytë
Do pres nga ajo vesë
Edhe nëse pritja më mbyt
Do pres në dimër me acar
Do pres në diellin përvëlues
Do pres edhe nëse kalbi më eshtë vrarë
Ta shoh shikimin tënd ndriçues
Do këpus edhe gjunjtë ne tokë t’i vë
Ne çdo sexhde do të të kërkoj
Ta ndiej nga brenda atë zë
Do t’i mbyll sytë, atë mallëngjim ta shikoj
Do rrotullohem dhe sërish të rrotullohem
Me Emrat më të bukur do të ë thërras
Do rrotullohem, do pendohem
Derisa zemra te lëngëzohet pa masë
Do ta kulloj dhe dritëroj.