Përkushtim për dajën tim

Pyes habitshëm a shkove për të mos u kthyer kurrë?!
Shkove, por dhimbja nuk pushon dot, sepse ka ende shpirt në ne.
Shkove e të mbuloi ai dhe i zi, por fryma jote amanet ende frymon.
Shkove, e bashkë me simfoninë e dashurisë që krijove si përjetësi.
Sa zemërthyer ndihem tani, kur veç fizikisht nuk je, e zërin ta ndiej gjithandej.

Sa shumë ke dhënë nga vetja, e sa shumë ke lënë për këtë botë
Sa shumë na mungon, sa mirësi të mira ke lënë si pavdekësi
Po dëgjoj, sa zemërgjerë ishe e sa dashuri të pafund për njerëzit kishe
Kujtimet e mia për ty do të jenë një simfoni e dashurisë së paharruar
Tërësi gjërash të çmuara, kujtimet të bukura, kujtimet të paharruara.
I pavdekshëm je në kujtesën tonë i tejbotshmi dajë
Harrimit do t’i themi “jo!”, kësaj radhe nuk jemi me ty
Daja është banor në shpirt.