Izabel’!
E mallkumja prej bukuris’ s’vet Izabel
Me gjinjte kryeneçë, belin e holle
e vithet perpjetë,
se…. kaq t’duken e mallkumja Izabel’!

M’fal!
Nuk u prezantum…
Jam ai djali me shpatull te ramê,
qe ecte pak çalë.
E nga e ecuna pak çale,
pati fatin e trishtë me u perplas’ n’shpatull me ty.
E per fatin e trishtë t’shoh përtej gjoksit tand t’ngritun e kryeneç
e t’nigjoj zanin kur përsipër more “fajin” tem për mëshirë.

Eh… Izabel!
Mëshirë…
Ma shumë se dhimbjen e shtrembnimit tem
sot e myt dhimbja për ty.
Dhimbja, qe edhe ti si unë s’ke me mujtë me e ndi
se kush të dashuron prej njimend Izabel!
Dhimbja qe kur te pysesh at’ djale se,
“çfare ngjyre i ke sytë?”,
padashje ka me t’u pergjigj’ për numrin e gjoksit,
ose “sa te ngrituna i ke vithet”.

E ti… ti do te qeshësh prej këtij komplimenti
e ke me e harru edhe vetë çfare ngjyre i ke sytë…
Deri ne darkë Izabel,
kur kryt’ ta kesh vu ne jastëk e te kjash,
Të lotosh per ngjyrën e syve të tu…
E mallkumja prej bukurise tande Izabel!
Çfarë ngjyre i ke sytë?
Si te qujnë?