Kam humbur në sheshin e Elizesë
I cili sot më duket i pafund
Këtu të gjithë njerëzit bëjnë pazar
Ndërsa ty s’të gjej askund
Kur je në vendin e dashunisë
I vetëm pa dashuninë
Është sikur ta kesh gjithë botën
Por prap t’a ndjesh vetminë

Qyteti i dritave, i errët pa ty
Se vetëm ti ndriçon për këta sy
Kalova pranë lumit Sena
Te muzeu i Luvrit shkova
Parisi u bë sa një botë
Se askund nuk të takova
Më shumë se piktura e Mona Lizës

Vlenë vetëm një buzëqeshje e jotja
Edhe po të bëhen bashkë
Atë s’mund ta pikturojë bota
Kjo fjollë e bardhë dëbore
Që nga pas më shkon
Tek kjo kullë e madhe
Sa shumë me ty ngjason

Ajo butësisht flet me mua
Si shpirti yt i bardhë
Më thotë “është dikush, diku
që për ty ka shumë mall”
Nëpër rrugët e Parisit
Veten e paramendova
Poezinë e shpirtit
Me shpirt e shkrova
Por fare nuk e prisja
Që të vija këtu vërtetë
Ndërsa pa ty Parisi
Aspak s’qenka i njëjtë.