IBRAHIM EDHEMI
Ibrahim Edhemi ishte një sulltan madhështor dhe i drejtë. Një ditë dëgjoi disa kërcitma. Shkoi me vrap drejt vendit ku vinte zhurma dhe pa disa persona që nuk i kishte parë më parë. Çfarë po
Ibrahim Edhemi ishte një sulltan madhështor dhe i drejtë. Një ditë dëgjoi disa kërcitma. Shkoi me vrap drejt vendit ku vinte zhurma dhe pa disa persona që nuk i kishte parë më parë. Çfarë po
Roli pozitiv i Islamit te kombi ynë është i shumanshëm dhe shtrihet përtej konceptit kohë. Pra, ka pasur, ka dhe do të ketë rol pozitiv në ruajtjen e identitetit tonë kombëtar, fetar, bashkëjetesës midis besimeve
Ora dy e një çerek pas mesnate. Heshtje therëse. Ai ishte shtrirë në shpinë, me sytë ngulur në tavan, por shikimi i tij kishte ikur larg, shumë më larg sesa e lejon dhoma. Trupi i
Hyrje Pas Luftës së Dytë Botërore, në Kosovë, krahasuar me shkrimtarët e tjerë nga Shqipëria, mund të thuhet se figura e Fan S. Nolit (1882-1965) ishte mjaft e njohur në qarqet intelektuale, sepse, përveç tjerash,
مَّن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً ۚ وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ “Kush është ai që i jep All-llahut një hua të mirë, e Ai t’ia shumëfishojë shumëfish? Dhe All-llahu
Një libër flet mbi dollap, I mbuluar me pluhur që s’është bërë nga koha, Por nga harresa. Askush s’e hapi, Askush s’pyeti ç’fshihej aty. Ndoshta një jetë më e mirë, Ndoshta një rrëfim që shpëton.
Në këtë botë të trazuar, Dhimbja është lajm i parë, E shpresa, reklama në fund. Njerëzit kërkojnë paqe, Por nuk dinë të heshtin. Të dashurit janë larg, Të afërmit – të ftohtë. Ndërsa kemi gjithçka
Ata që nuk vjedhin, Quhen të vonuar. Ata që kanë nderin, Janë për t’u tallur. Në këtë vend, Gënjeshtra është taktikë e strategji. Diploma apo lidhje, njohje, servilizëm. E më pas pyesim: “Pse jemi këtu”?
Botë që ecën zhveshur, Nga trupat, pa pikë turpi. Nga shpirti s’kanë mbetur copa, Por pantallonat të grisura, stil! Në ekran gjithçka shitet, Flitet për liri, por është veçse treg trupi. Ata që dikur fshihnin
Dikur ishit dy, pastaj tre, Si gurë që rrjedhin në lumë, Si fjalë që nuk ndahen… Por tani nuk jeni asgjë, Pos hije që s’mund të flasin. Betoheshit për vëllazëri, Me libra dhe ëndrra që