Tokë plot ar-Ferdane Sahiti
Pranë vetes dua të të mbaj, edhe pse çdoherë me bën të qaj. Më quajtën pa fat, më ndëshkuan duke më vrarë, që linda në një tokë plot ar, ani pse askush nuk të meriton
Qefin m’u baftë flamuri yt-Fatijona Bajraj
Kosovë, vatani jem i shejtëQefin m’u baftë flamuri ytNuk ma ndrrojnë dashninë për tyEdhe po t’ma qesin lakun n’fyt Ta du fort kaltërsinë Që flamuri yt ma kaBekohet copa e bezitKur harta e artë qëndiset
Albin Mehmeti- Atmes
Titanët kanë atmeS’asht ky nji mitAta lindën e u përndritën Në tokën që jep përjetësi Rrezet e diellit në tokë lindinS’asht aspak çudiAjo tokë shndrit botënAsaj ia falë madhështinë Dashtunia në tokë ka folenëKjo asht
Bleard Meha- Veç zgjohen
Dëshmorët tanëDerë në varre kanëFrynojnëKur ne frymojmëVeç s’vdesinS’vdesinKur ne vdesim Përherë luleve u hedhin ujëMaleve nxjerrin bagëtinëLartë ngrisin flamurinDhe prehen në varre prapëKur shohin diellin, kur shohin diellin Dëshmorët tanëDerë në varre kanëE kaherë Kaherë
Buna Morina-Atdhe
O atdheu ynë i dashurTi je drita e lirisëNë tokën tënde të bekuarErdhi dita e pavarësisë O atdhe mbushur me luleLulëzofshë për jetë e motNë qiellin tënd mbushur me yjeNe fëmijët gëzojmë sot Klasa 3,
Kapiten miza
Zhytje në detin e Mesnevisë- Mevlana Xhelaluddin Rumi Përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj Një mizë ishte vendosur sipër grumbullit të mbeturinës së kashtës që gjendej në një pellg të fëlliqur. Sipas mendjes së saj pellgun
Ti dhe unë – Shqipe Malushi
Ti dhe unë u takuam,Në tehTë tokësQë erdhëm për ta shpëtuarNga zemërimi,Nga urrejtja,Nga zjarri,Nga plumbat,Nga vdekja.Ti dhe unë u takuam,Mbi shpresatE syve të femijëvePa lotëTë frikësuarNga makthetE dimrave të ftohtë.Ti dhe unë u takuamMbi sekretetE
Udhëtarët që harrojnë- Bleard Meha
Si tren i vonuarKthjelltësia e mendimeve na godetPër jetëshkurtësinë e kohës së kaluarNë reminishencë na bërtetTrenin vonë e shohimI shkreti është aty tërë kohënNe shohim jashtë dritaresPa e ditur se ku ndodhemiMundohemi ta zëmë tërë
Ta bajmë nji lojë i dashtun?-Kosovare Ramadani Mehmeti
Unë, do t’vi si n’takimin tonë t’parë,Do vishem përsëri me padijen tem për dashtuninë, Ashtu kryeneçe, e vendosun për mos me ndryshu! Do buzëqeshi vazhdimisht, si atë ditë,Do rri në rreze t’dillit e do t’digjet
Emni i andrruem – Albin Mehmeti
N’kit natë t’fillim vjeshtesGjumë s’kam N’oborrin e shkretum nga vjeshtaNji drandofille e vetmueme ka mbet Ah, ju erna t’vjeshtësFryni sa t’doniUragan banuLuftone edhe drandofillen e vetmueme n’oborrin e shkretëE si tana lulat edhe atë zhdukne