Ti dhe unë u takuam,
Në teh
Të tokës
Që erdhëm për ta shpëtuar
Nga zemërimi,
Nga urrejtja,
Nga zjarri,
Nga plumbat,
Nga vdekja.
Ti dhe unë u takuam,
Mbi shpresat
E syve të femijëve
Pa lotë
Të frikësuar
Nga makthet
E dimrave të ftohtë.
Ti dhe unë u takuam
Mbi sekretet
E ndërtuara me shekuj
Gur mbi gur
Rrugëve të përlyera
Të humbur në flakë
Dritare të thyera
Me barkun bosh
Të njerëzve
Që refuzojnë lëmoshën?
Ti dhe unë u takuam
Në malet e kaltërta
Bjeshkët e purpurta
Perëndimet e diellit
Të përhirta e të gjelbërta
Dhe re prej tymi.
Ti dhe unë u takuam
Në burg
Të mbushur me të burgosurit
E kohës
Në tendat e mbuluara me borë
Në pritje të asgjësë.
Ti dhe unë u takuam
Gjatë ditëve
Dhe netëve
Duke u munduar të ndërrojmë
Destinimin
E fateve të njerëzve
Dhe rrjedhën e lumenjve
Në një filxhan të vogël.
Ti dhe unë u takuam
Dhe u ndamë
Me lot
Në një natë të stuhishme
Pa asgjë tjetër
Pos një monedhe
Si kujtim
I tokës me shpirtra të trazuar
Duke na shikuar në heshtje nga pas.
Ti dhe unë,
Ndonjeherë pyes!
A thua jemi takur ndonjëherë
Në tokën e shpirtrave të trazuar?
Që u munduam ta shpëtojmë
Apo ishte ëndërr
Në të cilën u humbëm!