Unë, do t’vi si n’takimin tonë t’parë,
Do vishem përsëri me padijen tem për dashtuninë,
Ashtu kryeneçe, e vendosun për mos me ndryshu!
Do buzëqeshi vazhdimisht, si atë ditë,
Do rri në rreze t’dillit e do t’digjet fytyra jem, si atë ditë,
S’asht se e kam dashtun aq shumë dillin…
Ti, do t’vish ashtu si atë ditë
Do t’flasësh vazhdimisht, për gjithçka, pa përmendun dashtuninë.
Kryeneç e i vendosun me arrit’ ata që don, ashtu do vish,
Dilli ka me t’djegë edhe ty, dyfish,
Ashtu ke thanë, që dy dilla t’rrezojnë ty…
Do t’takohemi përsëri,
Unë me padijen tem, ti me frikën tande,
Emnin n’libër, t’u u dridh, prapë kam me shkru
Ti prapë ki me u mundu me ma prek dorën, (shoqnisht, sigurisht haha)
Kadal dal i dashtun, ki me ma mësu se çka don me thanë me u dashtunu
Padija jem për dashtuninë, ka m’u harru…