Pranë vetes dua të të mbaj,
edhe pse çdoherë me bën të qaj.
Më quajtën pa fat,
më ndëshkuan duke më vrarë,
që linda në një tokë plot ar,
ani pse askush nuk të meriton
më shumë se unë,
ani pse djepi
trupin këtu më ka përkund.
Ani pse të tjerë
pretendojnë të drejtë për ty më shumë,
unë prapë them të dua pa fund.