0 Comments



Titanët kanë atme
S’asht ky nji mit
Ata lindën e u përndritën
Në tokën që jep përjetësi

Rrezet e diellit në tokë lindin
S’asht aspak çudi
Ajo tokë shndrit botën
Asaj ia falë madhështinë

Dashtunia në tokë ka folenë
Kjo asht mrekulli
Kjo tokë ka zemër
Që rrah n’krahanorin tem

Madhështia ka nji emën
Kjo asht histori
Kjo tokë ka nji emën
Kosovë

Related Posts

Ti dhe unë – Shqipe Malushi

Ti dhe unë u takuam,Në tehTë tokësQë erdhëm për ta shpëtuarNga zemërimi,Nga urrejtja,Nga zjarri,Nga plumbat,Nga vdekja.Ti dhe unë u takuam,Mbi shpresatE syve të femijëvePa lotëTë frikësuarNga makthetE dimrave të ftohtë.Ti dhe unë u takuamMbi sekretetE…

Udhëtarët që harrojnë- Bleard Meha

Si tren i vonuarKthjelltësia e mendimeve na godetPër jetëshkurtësinë e kohës së kaluarNë reminishencë na bërtetTrenin vonë e shohimI shkreti është aty tërë kohënNe shohim jashtë dritaresPa e ditur se ku ndodhemiMundohemi ta zëmë tërë…