Si tren i vonuarKthjelltësia e mendimeve na godetPër jetëshkurtësinë e kohës së kaluarNë reminishencë na bërtetTrenin vonë e shohimI shkreti është aty tërë kohënNe shohim jashtë dritaresPa e ditur se ku ndodhemiMundohemi ta zëmë tërë
Unë, do t’vi si n’takimin tonë t’parë,Do vishem përsëri me padijen tem për dashtuninë, Ashtu kryeneçe, e vendosun për mos me ndryshu! Do buzëqeshi vazhdimisht, si atë ditë,Do rri në rreze t’dillit e do t’digjet
N’kit natë t’fillim vjeshtesGjumë s’kam N’oborrin e shkretum nga vjeshtaNji drandofille e vetmueme ka mbet Ah, ju erna t’vjeshtësFryni sa t’doniUragan banuLuftone edhe drandofillen e vetmueme n’oborrin e shkretëE si tana lulat edhe atë zhdukne
Në melodinë e heshtjes do të të kujtoj veç tyZemra mund të të dojë, edhe kur s’të shoh me sy E vetme, por jo pa ty, shfletoj librin,dhe ndiej aromën tëndeqë më drithëron shpirtin. Në
N’kit mejhane ashkuMej dertet m’bahen Kadeh dehje heshtjaMeze lot që n’faqe m’thahen Vargjeve t’derdhuna n’fletëNgjyra iu asht zbehErë shkrum malli lëshojnëN’mungesë t’ftofta dhé Frymën e përmallimit s’mun e majNeji jem m’vajton dertliN’ven t’ofshamës qe prej
Nëse një ditë dikë do dashurosh,dashuro atë që ngjyrën tënde të preferuar e di dhe kafen si e piDashuro atë që e do mënyrën se si ti buzëqeshdhe bën gjithçka për të të bashkuar me
Në letrën bosh, pika zuri vendMbas bismilahit, Lejlaja u përmendDhe sapo u shkrua emri i LejlasëLetra bukurinë ia mori dynjasëKush me dashuri dëgjon dhe shehFjalët e Mexhnunit menjëherë i njehKur boja e lapsit përzihet me
Me dhemb shpirti e nga dhembja nxjerr lot e ofshamëNuk duron kjo zemër të jetojmë të ndamëDua të ndez flakë të bujshmeE në zemren tande të mbetem nji vullkan që lë gjurmë të pazhdukshme. Premtimet
E përmallshme eci kalldrëmeve t’mahalles t’zanatlive t’shehrit kadim Eci direkt për n’xhami n’seher vakt e me i falë nja dy reqate me nxitim Kambët s’mbajnë prej halit t’ranuem e gjynyli po m’shpejton Ngutna me mbrri
Në të aguem, nji çerek ore mbasi pushoi ezani, ndërsa tymnaja s’qe hapërda dhe të dy palët po i pushonin gjymtyrët në istikame, nji za i thekshëm kangëtari i dha ngjyrë trishtimit: Ashtu siç leva,