0 Comments



Në melodinë e heshtjes do të të kujtoj veç ty
Zemra mund të të dojë, edhe kur s’të shoh me sy

E vetme, por jo pa ty, shfletoj librin,
dhe ndiej aromën tënde
që më drithëron shpirtin.

Në përqafimin tënd, shpirti m’u qetësua
Nga ndjesia që më dhe, lotët rrjedhin krua

Ndoshta gjithë jetën shikimi im ka me t’përcjellë
Dije se për qiellin tim, ti je i vetmi diell.

Related Posts

Amir Veliu-Ata që harrojnë dritën

Të drejtohem ty, që sytë ke mbyllur, Që dritën me terr ke zëvendësuar, Që gjuhën ke mprehur për fjalë të thyera, Por, hesht kur vetë e vërteta, rri e shkruar. A thua vallë, mendja jote…

METIN IZETI-AGIME DRITE PA GJUMË

Mendimet me janë ngrirë, Dhe trupi digjet nga pikëllimi - Lumenjtë dhe oqeanet rrjedhin nga sytë; A ka dikush, që ti dhimbsem, A jam në mëshirën e dikujt? Dhe, nëse nuk e shoh agimin, Betohem,…

AMIR VELIU-LIBRI I PALEXUAR

Një libër flet mbi dollap, I mbuluar me pluhur që s’është bërë nga koha, Por nga harresa. Askush s’e hapi, Askush s’pyeti ç’fshihej aty. Ndoshta një jetë më e mirë, Ndoshta një rrëfim që shpëton.…