LEOTRIM VLADI – NË PARIS PA TY
Kam humbur në sheshin e ElizesëI cili sot më duket i pafundKëtu të gjithë njerëzit bëjnë pazarNdërsa ty s’të gjej askundKur je në vendin e dashunisëI vetëm pa dashuninëËshtë sikur ta kesh gjithë botënPor prap
FESTINË XH KRASNIQI
Tringëllima rreth se cilës mijëra fluturaEnden të përhumbura e n’trishtimN’aktin e mizorisëQë n’dukje të parëNuk duken si asgjë tjetërVeçse si nje qetësi e bujshmeQe asgjë te çuditshme s’kaMijëra furtuna ndodhin heshturMbërthyer pas agonisë se natësKu
ZAMIRA MEHMETAJ – DHÉ
Atë ditë lëshomi flokët lirshëmSytë mbyllmi kadal’E buzët leji qysh i lashë tuj keshSi n’ditën kur t’dola përballë Dur’ e kamë drejtojiSa gjaku s’m’u ka ngriMe puthjen n’ballë të nxehtëLidhe çarçafin gjithë bardhësi Mbaje dritën
DRITA OSMANI – GRUA…
E madhe siç je.Ashtu siç të bëjnë veprate e tuaMe kokën lart.Tregoji botës madhështinë dhe fuqinë tëndeAni se je e brishtëAni se je e bukurAni se ekzistenca e vetë njeriut nis me ty,e mbaron përmes
DASHURIJE BAJRAMI – TI FLET PËR HESHTJEN POR
Dhe çdo gjë e spikatur bukur në një vend,një kujtim i përzemërt që të vjen në mend,por, sheh se asgjë nuk i jep shije kësaj toke,nëse ajo që ndihet, nuk është reciproke! Akrepat e orës
DAN IBRAHIMI – TI RILINDESH NGA HIRI YT
Ti rilindesh nga hiri yte ke dhuratë nga natyratë ringrihesh sa herë rrëzoheshnuk ke pohuaras nuk ke mohuar kurrëvetëm ke parë dhe dëgjuarrrenat e përdalakëngët e përçudëtafjalimet shkumëzuesedhe duartrokitjet për atanuk ka këngë për tyas
BLEART MEHA – MBYS ATË PAK LUMTURI
Dua t’shpalos ndjenjën e gëzimitNë ato momente kur më të vërtetë e ndiejSeç verbohem nga drita e skepticizmitVezullim… e unë di, mos të shoh përtej Një mendim në trajtë mitiKa kohë që bën folenë në
LULZIM TAFA – SA SHPEJT MË HARROI NANA
Nana sot e ka datëlindjenU bë katër vjeçe.Sa ngadalë u rritkan të vdekurit.Ajo tash atje është fëmijëPrindërit e mbajnë për doreEdhe andej si dikur këndej. Vrapon pas fluturaveMbledh luleSa shumë i donte Nana LuletEdhe emrin
ALBINA OSMANI – NDJENJË E PAMBARUAR
Kjo ndjenjë kurrë nuk do te ketë mbarimNdjenja e dëshirës per te dëgjuar edhe një herëca zhurma që kanë ikur me kohë nga veshi im.Personat qe i dua, i njoh nga hapat,i njoh nga hapja
METIN IZETI – SHKRIRJE
Mendimi humbet, zhduket dhe fundosetNë luginën e të qarit, ku lahet shpirti,Aty ku jetojnë vuajtjet, ku rrjedhin lotëtVuajtja me rrota shkel e kalon përmbi. Ndërsa mendimi fle, i lënguar, në paqe,Dashuria rrotullohet në krahët e