Kur m’ ra flaka joteIsha pyll i rrallë për fatPemët ishin larg njëra tjetrëse gjuhët e dheut ndërmjet tynefiknin kollaj gjuhët e flakëve tuaÇka nuk ishte pemëu shkrumbue.Për muaj e muej erdhi era tymPërzhitja ma
Përkushtim për dajën tim Pyes habitshëm a shkove për të mos u kthyer kurrë?!Shkove, por dhimbja nuk pushon dot, sepse ka ende shpirt në ne.Shkove e të mbuloi ai dhe i zi, por fryma jote
Shikoj si vajtojnëmbi varreNdërkohë mua më qeshet me lindjet e tyrePetkat e zezandër gurët e bardhë të mermerit rëndonin mbi qefinëLutjet mbi mua i bëninGjersa Këpucët shkelnin sipër kufomaveNë shoqëri me të vetmuaritmbeta Se të
Po ne ç’jemi tani, ç’mbetëm?Një qiell i grisur pa hënë,që ra në humnerën e harresës? Ne s’jemi, s’bëhemi dot mëEdhe sikur zemra e një fëmije,të qepë me ëndrra qiellin e grisur. Ne ishim, mbetëm dhimbje.Si
Pres, do pres derisa do vdesDo pres derisa dhe pritja te thotë “Prit!”Do pres deri tek një shpresëAi shkëlqim vazhdon të me dehë dhe më nxitDo pres, shumë do presDerisa nga dehja mos t’i hap
Eca mbi zjarrin e kohës,Në greminë rashë, U dogja nga dëshmia e rrejshme,Më quajtën skllav, Të fala ty,Edhe pse gjakun ma ke nxi,E kuqja ngeli Lule Bozhuri,E unë të fala ty, Mbi flatrat e mia,Akullnajat
Izabel’!E mallkumja prej bukuris’ s’vet IzabelMe gjinjte kryeneçë, belin e hollee vithet perpjetë,se…. kaq t’duken e mallkumja Izabel’! M’fal!Nuk u prezantum…Jam ai djali me shpatull te ramê,qe ecte pak çalë.E nga e ecuna pak çale,pati
Indet tona rrokullisur prej malitnë hone të thellaku mendimet në kredhjen e tyre kotensi një kothere buke ngelur në tavolinëdhe ku etika e Florës dhe e Faunësi përvidhet kinse errësirës që na ka pushtuar Qerthull
Kam humbur në sheshin e ElizesëI cili sot më duket i pafundKëtu të gjithë njerëzit bëjnë pazarNdërsa ty s’të gjej askundKur je në vendin e dashunisëI vetëm pa dashuninëËshtë sikur ta kesh gjithë botënPor prap
Tringëllima rreth se cilës mijëra fluturaEnden të përhumbura e n’trishtimN’aktin e mizorisëQë n’dukje të parëNuk duken si asgjë tjetërVeçse si nje qetësi e bujshmeQe asgjë te çuditshme s’kaMijëra furtuna ndodhin heshturMbërthyer pas agonisë se natësKu