E di që dashuria për ty më rëndon me shekuj
e se bota, mbushur mallkimesh gri
në pritjen tënde m’i kishte parë gërshetat
sa herë të thosha ODISE ke për t’u kthyer
e në shaminë e zverdhur kohe
ashtu si hëna, oja të reja ke për të soditur,
e ti, sërish si për dreq
në buzëqeshje ma fshihje besën
po fjalën “TË DUA” s’e lije ndër dhëmbë.

Në këtë jetë veç dashuri të thosha ji!
Ashtu do u flisja shekujve të të njihnin
e pastaj me të kuqen e buzëve do të bekoja
sa herë që të largët ahmat do të bënin,
e mua
si ROZAFA në gur do më thoshin t’a lija gjirin.

E di që dhe sonte për të të prekur i zgjas duart
e në gërsheta sërish ta lidh emrin.
Me të më bekoi murgu të martën e madhe
teksa prore e pranova dhe tundimin
e ty të tha ji për mua deri në përgjumje
një frymë që s’do puthte për mëkate të huaja.

Rëndo dashurie po të duash dhe nesër!
NË GUR DO TË HYJ SËRISH PËR BESËN TËNDE
e shekujt kuturu kanë për ta folur këtë.
Veç mos harro ODISE,
ji dashuri nën dritën e hënës!