DRITA OSMANI – GRUA…
E madhe siç je.Ashtu siç të bëjnë veprate e tuaMe kokën lart.Tregoji botës madhështinë dhe fuqinë tëndeAni se je e brishtëAni se je e bukurAni se ekzistenca e vetë njeriut nis me ty,e mbaron përmes
DASHURIJE BAJRAMI – TI FLET PËR HESHTJEN POR
Dhe çdo gjë e spikatur bukur në një vend,një kujtim i përzemërt që të vjen në mend,por, sheh se asgjë nuk i jep shije kësaj toke,nëse ajo që ndihet, nuk është reciproke! Akrepat e orës
DAN IBRAHIMI – TI RILINDESH NGA HIRI YT
Ti rilindesh nga hiri yte ke dhuratë nga natyratë ringrihesh sa herë rrëzoheshnuk ke pohuaras nuk ke mohuar kurrëvetëm ke parë dhe dëgjuarrrenat e përdalakëngët e përçudëtafjalimet shkumëzuesedhe duartrokitjet për atanuk ka këngë për tyas
BLEART MEHA – MBYS ATË PAK LUMTURI
Dua t’shpalos ndjenjën e gëzimitNë ato momente kur më të vërtetë e ndiejSeç verbohem nga drita e skepticizmitVezullim… e unë di, mos të shoh përtej Një mendim në trajtë mitiKa kohë që bën folenë në
LULZIM TAFA – SA SHPEJT MË HARROI NANA
Nana sot e ka datëlindjenU bë katër vjeçe.Sa ngadalë u rritkan të vdekurit.Ajo tash atje është fëmijëPrindërit e mbajnë për doreEdhe andej si dikur këndej. Vrapon pas fluturaveMbledh luleSa shumë i donte Nana LuletEdhe emrin
ALBINA OSMANI – NDJENJË E PAMBARUAR
Kjo ndjenjë kurrë nuk do te ketë mbarimNdjenja e dëshirës per te dëgjuar edhe një herëca zhurma që kanë ikur me kohë nga veshi im.Personat qe i dua, i njoh nga hapat,i njoh nga hapja
METIN IZETI – SHKRIRJE
Mendimi humbet, zhduket dhe fundosetNë luginën e të qarit, ku lahet shpirti,Aty ku jetojnë vuajtjet, ku rrjedhin lotëtVuajtja me rrota shkel e kalon përmbi. Ndërsa mendimi fle, i lënguar, në paqe,Dashuria rrotullohet në krahët e
ANDRIN KABASHI – FUSHA ME LULEDIELLI
Ndiej se nuk ka asgjë më artistikesesa të duash njerëzit. – Vinçent van Gogh Ishte vjeshtë. Kisha veshur një triko të zezë me jakë dhe pallton time ngjyrë hiri. Donte edhe një orë që të
IMER TOPANICA – ANDRRA E HANËS
Kur Hanës i duel gjumi, qe natë. Bahet që kish fjet shumë, sepse nuk i kujtohej asgja, veç andrrës së çuditshme që e shihte çdo natë.Tue qenë që terri e kish mbulue botën, ajo, fillimisht,
ALBIN MEHMETI – SHENJTËRIA
Slogani “Rroftë shenjtëria e gjuhës dashamire” u shpalua në Sheshin e Madh. Një qarkore nga kryetari i Dashamirit urdhëronte zyrat komunale e të ofiqarisë, shkollat e spitalet, hotelet e kafenetë që ky slogan të jetë