Mendimi humbet, zhduket dhe fundoset
Në luginën e të qarit, ku lahet shpirti,
Aty ku jetojnë vuajtjet, ku rrjedhin lotët
Vuajtja me rrota shkel e kalon përmbi.

Ndërsa mendimi fle, i lënguar, në paqe,
Dashuria rrotullohet në krahët e natës,
Shpirti mban me vete shkëndijën njëshe
Dhe lëviz, rri pezull mbi vajin shkrirës.

Si një jehonë lumturie, i kalon qiejt pa zhurmë
Përmes ëndrrave të fshehta aspiron lartësitë,
Si agimi në hapësirë valëzon ajrosur pa zë
Si nata në natë, humbëm pa fjalë e dëshirë.

Gjurma e Tij mbetet dhe krijohet në sekret
Qielli është blu, i qartë, si natë e kthjellë
Një vështrim që flet, ngushëllon e flet,
Fani e kupton, e do dhe shikon thellë.

Ndiej shpirtin tim në hapësirën pakufi
Të dy, të shkrirë, qëndrojnë në një buzëqeshje,
Në një hapësirë, kohë të largët, pa nahi
Që çdoherë kur futet, pëshpërit vetëm rehati.