Nuk e di pse një zë të fshehur e dëgjoj
ca fjalë që s’u thanë kurrë,
për pranverën që iku,
e asnjëherë më nuk erdhi.
E tani eci nëpër rrugët pa emër,
drejt një vendi pa adresë!
Diku larg,
për t’i gjetur perlat e shiut
që bien nga qielli…
Nektarin e luleve që s’u bë mjaltë,
që e ngjallin edhe diellin e vdekur.
Por si t’ia bëj që ti nuk flet?
Fjalët të kanë vdekur në buzë…
Apo ndoshta ke perënduar përgjithmonë!

E më kot jam duke pritur shfaqjen e dritës,
dhe lindjen e diellit.
Pse s’më the,
si t’ia bëj pa ngrohtësinë e prezencës?
Se e kam të vështirë ta gjej veten,
në këtë dimër të ftohtë që nuk kalon.
Prandaj më duhen tingujt e zërit tënd,
fol edhe një herë, të dëgjoj,
që kujtimet t’mos mbeten vetëm në kokën time,
dua edhe një herë t’i jetoj.
Ehh, kot i flas kësaj letre të bardhë,
që nuk e kupton gjuhën e lapsit tim,
e më zgjon realiteti i kësaj bote të egër.
Që zemrën ma vret, gjersa flet me një zë,
e më thotë:
“ndoshta shihemi në botën tjetër”!