Le t’i kthej dikush yjet përmbysMe kamxhikun e ëndrrave të shpërthyeshmeTë qëndisura kaherëN’borë e diellN’symbyllje a n’agimMeteorët mos të njohin grusht toke-Vetëm gjoks sokolianVetëm sy kallur me shpresëMe buzëqeshje-burim i tyre: dhimbjaSe boll bariut delja
Tani që qielli i shpirtit copëtohetE hana e gjakosur nga malli ndahetEdhe po u mbushën krejt detet me lotGjynahu i mungesës më nuk mund të lahetSexhadet ndiejnë mall ta takojnë një ballëMall ka trëndafili për
Unë do të vritem në këtë luftëpër secilën sumbulltë xhamadanitdo të marr nga një plumbdhe secila pikë gjakudo të bëhet sumbullnë këmisha dhe xhamadanatë ushtarëve e kapedanëvetë mi. /RevistaUji-VII/
Në mes të lulevelule e parë që vyshketkopshti im i rinuarNë mes të rrugësfëmija më kryeneçLiri ose përgjakemi.Në poezirime që s’lidhetmetafore e pikëlluar.Në tufën e deleve të bardhadele e zezëfurtunë e Llapelits’më tremblot, vaj e
Unë kam pasuni si qiellaQiella ka diell e ka hanëUnë i kam sytë e buzëqeshjen tandeUnë kam pasuni si historiaHistoria ka data triumfi e lavdieUnë e kam atë ditë vjeshte t’parëUnë kam pasuni si atmjaAtmja
Munesh me quejt çudë, e pamundshme e fantaziI çmendun munesh me m’thanëQueje e quem si t’dueshPo unë, me abstrakten jam takuE takova ambëlsinëAjo frymonte n’tanen buzëqeshjeE takova dashtuninëNjat dashtuni që leu n’takimin tonë t’parëE takova
Keshi dhe kjaj me veten temÇudi!Ai që t’ban me ndjeAi ndjenjat t’i trembDitët vijnë e shkojnë tuj na shoqnuN’udhën e lotëve dijnë me udhëtu veç ata që kanë dashunuPranë kapenxhikut t’udhëve të miaRoje e patrembun
Mungesa jote m’ka lanë t’ngratëVaji im, vaj fukarajeJo për skamjen, po për ty nanëXhenet i asaj bote dhe i kësaj dynjajeMë dhemb mungesa sa ma s’kaKy shpirti im krejt m’asht thaDue përditë më t’përqafuE di
N’avli t’xhamisë t’shehrit t’vjetërKafshatat e muhabetit m’i ngjyjte n’ashkMa ushqeve shpirtin e lodhun me toTuj ta ndje praninë e syve deri n’ashtNëpër sokaxhikat e mahalles t’vjetërM’rrefeve sikur n’njimijenji netHiqajet e hallkut që t’mbarun s’kishinM’zhyten thellësive
Makamev tua m’gjuejti udhaPrej lodhje t’jetës frymë me marrëLodhjen sall ma shtojka mungesaKur ti s’je këtu tuj kanë i gjallëN’venin tan u ula me mallPër me marr nji troh frymëNisa m’u ngulfatë prej mallitNuri i