Munesh me quejt çudë, e pamundshme e fantazi
I çmendun munesh me m’thanë
Queje e quem si t’duesh
Po unë, me abstrakten jam taku
E takova ambëlsinë
Ajo frymonte n’tanen buzëqeshje
E takova dashtuninë
Njat dashtuni që leu n’takimin tonë t’parë
E takova mallin
Që e plotësonte boshllëkun kur ti je larg meje
E takova jetën
Që e gjeta n’praninë tande

E takova vetën
E zbulova tek ti
Tek ti që abstrakten e bane konkrete
Tek ti që ngjyra i dhe jetës me sytë tu

/RevistaUji-VII/