Munesh me quejt çudë, e pamundshme e fantazi
I çmendun munesh me m’thanë
Queje e quem si t’duesh
Po unë, me abstrakten jam taku
E takova ambëlsinë
Ajo frymonte n’tanen buzëqeshje
E takova dashtuninë
Njat dashtuni që leu n’takimin tonë t’parë
E takova mallin
Që e plotësonte boshllëkun kur ti je larg meje
E takova jetën
Që e gjeta n’praninë tande
E takova vetën
E zbulova tek ti
Tek ti që abstrakten e bane konkrete
Tek ti që ngjyra i dhe jetës me sytë tu
/RevistaUji-VII/
Related Posts
JETMIR KRASNIQI – PRITJE E PËRNDRITJE
Pres, do pres derisa do vdesDo pres derisa dhe pritja te thotë “Prit!”Do pres deri tek një shpresëAi shkëlqim vazhdon të me dehë dhe më nxitDo pres, shumë do presDerisa nga dehja mos t’i hap…
ANDRIN KABASHI – FUSHA ME LULEDIELLI
Ndiej se nuk ka asgjë më artistikesesa të duash njerëzit. - Vinçent van Gogh Ishte vjeshtë. Kisha veshur një triko të zezë me jakë dhe pallton time ngjyrë hiri. Donte edhe një orë që të…
NEVIANA SHEHI-ANTIHERONJTË
Antiheronjtë që ulen çdo dite në tryezën timedinë të shkruajnë para mejenga një novelë me heroizmaedhe pse ireale dhe të padeshifrueshëmklima që shpërndan prania e tyre është e dukshme Secili nga ta vjen nga dikudhe…