Keshi dhe kjaj me veten tem
Çudi!
Ai që t’ban me ndje
Ai ndjenjat t’i tremb
Ditët vijnë e shkojnë tuj na shoqnu
N’udhën e lotëve dijnë me udhëtu veç ata që kanë dashunu
Pranë kapenxhikut t’udhëve të mia
Roje e patrembun m’mbetet dashnia
Si drandofille ma e bukur ki me lulëzu, ti dashni
E ujitun çdo ditë prej lotëve t’mi
Si lutja që pranohet kur shiu vërshon
E bekueme asht ajo zemër që pastër dashunon.
Si çdo pemë n’natyrë që pret prandverën me dalë
Njashtu po pret ty kjo zemër nji ditë t’kthjellueme me i ardhë
Keshi dhe kjaj me veten tem
Çudi!
Ai që t’ban me ndje
Ai ndjenjat t’i tremb.

/RevistaUji-VII/