FERDANE SAHITI-MBIJETESË NË HESHTJE
Ah sa net i kam thanë vetes, Qëndro mos u dorëzo Edhe kur trupi u këput Zemrës i kam thanë: vazhdo! Jo pse jam e fortë si gur As pse s’njoh frikën dhe lotin Po
Ah sa net i kam thanë vetes, Qëndro mos u dorëzo Edhe kur trupi u këput Zemrës i kam thanë: vazhdo! Jo pse jam e fortë si gur As pse s’njoh frikën dhe lotin Po
Të drejtohem ty, që sytë ke mbyllur, Që dritën me terr ke zëvendësuar, Që gjuhën ke mprehur për fjalë të thyera, Por, hesht kur vetë e vërteta, rri e shkruar. A thua vallë, mendja jote
Eh, bilbil që dikur k’noje, Kodër më kodër fluturoje, Tash veç era emrin ta flet, A je shue, a je tretë? Kur të shkruaj nga malli i zi, Nuk e di, kush i pari u
Të forta dhe krenare Mbi të gjitha bujare, Këto janë nënat shqiptare. Madhështore janë këto nëna Sa si zë as hëna. Të bijtë ju sakrifikuan E nënat gjithmonë i kujtuan Asnjëherë s’i harruan. Tani jetojnë
Qante një nanë e pikëlluar, Djalin e vet ishte duke kërkuar, Që nga lufta s’e kish takuar. E kërkoj, e kërkoj, por s’e gjeti, Qe një kohë nënës së gjorë, Pikë në zemër i mbeti.
Shkruan prof. Metin Izeti Në thellësitë e shpirtit njerëzor, aty ku bota materiale shkrihet me sferat e padukshme, lind poezia si një urë lidhëse mes dy realiteteve. Përmbledhja “Divani Sadis” e Fatijona Bajrajt është pikërisht
Vjen nji zaman javash javash Që çdo gja mbi dhé ndrron As natyra ma s’asht e njejtë As syni i përgjumun ma s’loton Vjen nji zaman i nji devri t’rand Gjethet e rana degës s’i
Nana m’ka thanë mos u dorëzo bijë Edhe n’rrafshinë me kanë mos u ndal Se tuj punue nji ditë do të bahet mal i madh Çika jem mbildhe mendjen fortë Çdo herë që bota t’rrëzon
Në oqeanin e dijes, ku çdo dallgë përfaqëson një të vërtetë të re, lundrojmë shpesh të vetëm, të rrethuar nga ishuj të errët injorance. Këta ishuj, të banuar nga ata që nuk duan të shohin
LAMTUMIRË Lamtumirë o vendi im gjithmonë qofsh i bekuar lamtumirë o njerëzit e mi me urimin së shpejti të bashkuar. Lamtumirë fusha e male të gjitha qofshi të gëzuara lamtumirë diell e hënë se për