Vjen nji zaman javash javash

Që çdo gja mbi dhé ndrron

As natyra ma s’asht e njejtë

As syni i përgjumun ma s’loton

Vjen nji zaman i nji devri t’rand

Gjethet e rana degës s’i kthehen

S’paska melhem n’dynja

Me i ngjit copat zemrës kur i thehen

Vjen nji zaman i thatë që

Edhe buztë mësohen pa ujë

Venitna dhe unë thatësinës ama

Coll me mallin m’u mësu s’muj

Vijka nji zaman i tillë hafëz që

Mallmllefi t’bajka me dalë tej mendjes

Kur dynjaja t’bajka mexhbur

Me e fshi prej faqës t’dheut t’zemrës

E vijka edhe nji zaman

Që udha me dhimtë t’difojka

Që krejt çka mbetet n’ty kenka Ai

Vahide, ashkut përtej s’u kalojka