Amir Veliu-Ata që harrojnë dritën
Të drejtohem ty, që sytë ke mbyllur, Që dritën me terr ke zëvendësuar, Që gjuhën ke mprehur për fjalë të thyera, Por, hesht kur vetë e vërteta, rri e shkruar. A thua vallë, mendja jote
Të drejtohem ty, që sytë ke mbyllur, Që dritën me terr ke zëvendësuar, Që gjuhën ke mprehur për fjalë të thyera, Por, hesht kur vetë e vërteta, rri e shkruar. A thua vallë, mendja jote
Eh, bilbil që dikur k’noje, Kodër më kodër fluturoje, Tash veç era emrin ta flet, A je shue, a je tretë? Kur të shkruaj nga malli i zi, Nuk e di, kush i pari u
Të forta dhe krenare Mbi të gjitha bujare, Këto janë nënat shqiptare. Madhështore janë këto nëna Sa si zë as hëna. Të bijtë ju sakrifikuan E nënat gjithmonë i kujtuan Asnjëherë s’i harruan. Tani jetojnë
Qante një nanë e pikëlluar, Djalin e vet ishte duke kërkuar, Që nga lufta s’e kish takuar. E kërkoj, e kërkoj, por s’e gjeti, Qe një kohë nënës së gjorë, Pikë në zemër i mbeti.