Eh, bilbil që dikur k’noje,

Kodër më kodër fluturoje,

Tash veç era emrin ta flet,

A je shue, a je tretë?

Kur të shkruaj nga malli i zi,

Nuk e di, kush i pari u tretë në dhe,

Bilbil, ktheu edhe një herë,

Këndo prapë, si dikur me shpresë.

Që prej ditës që je largue,

Nata s’ka hanë, qielli s’ka dritë;

Veç breshni mbi zemrën tem u l’shue,

Veç heshtja me erën, në vesh më flet.

Nëse kthehesh prej dheut t’fjetun,

K’noma kangën e zemrës së tretun,

Se veç zani yt shembë terrin,

Veç ti m’kthen t’gjallë prej dheut.